ایمپلنت دندان برای بیماران کلیوی

ایمپلنت دندان و بیماران کلیوی

روش جایگزینی دندانی با استفاده از ایمپلنت ها، به عنوان روشی موفق و ایمن برای جایگزینی دندان های از دست رفته به شمار می‌رود. با در نظر گرفتن جزییات این روش توسط پزشکان از کشورهای مختلف، از جمله ایالات متحده، تایلند، اسپانیا، عربستان سعودی و چین، توصیه می‌شود که بیماران کلیوی با دریافت مشاوره صحیح از دندانپزشک و نفرولوژیست و رعایت همه جوانب احتیاطی مربوط به عوارض احتمالی، بتوانند ایمپلنت های دندانی را دریافت کنند. این امر نشان می‌دهد که حالا بیماران کلیوی نیز قادرند به دسترسی به این روش جدید در جایگزینی دندان های از دست رفته خود با استفاده از ایمپلنت ها نهایتاً دست یابند.

مزایا ایمپلنت دندان ires

بیماری کلیوی و سلامت دهان و دندان

یکی از مواجهه هایی که بیماران کلیوی با آن رو به رو هستند، تأثیر منفی این بیماری بر سلامت دهان و دندان ها می باشد.

 بیماری کلیوی با عوامل زیر میتونه سلامت دهان و دندان رو به خطر بندازه:

افت استخوان فک: بدن بیماران کلیوی قادر نیست کلسیم رو به خوبی جذب کنه، برای همین اونها در معرض خطر لق شدن و از دست دادن دندان و عملکرد ناهمواره استخوان فک هستند.

خشکی دهان: داروهایی که بیماران کلیوی میخورن میتونه باعث خشکی دهان (و در نتیجه افزایش احتمال پوسیدگی دندان و بیماری لثه) و رشد ناهمواره بافت لثه شه.

بیماری لثه: سیستم ایمنی بیماران کلیوی به خوبی کار نمیکنه، پس احتمال ابتلای بیماران به عفونت لثه و بیماری پریودنتال خیلی بالاست. بیماری پریودنتال به لق شدن و در نهایت افتادن دندان ها منجر میشه.

خونریزی لثه: بر اثر اختلال در سیستم ایمنی و مصرف داروهای تجویزی، اکثر بیماران کلیوی از خونریزی لثه رنج میبرن.

طعم و بوی بد دهان: از آنجا که کلیه های بیماران کلیوی نمیتونن اوره رو از خون از بین ببرن، اوره تجزیه شده به آمونیاک میشه و طعم و بوی ناخوشایندی در دهان ایجاد میکنه.

مشکلات ایمپلنت دندان برای بیماران کلیوی

همانطور که گفته شد، برای بیماران کلیوی دریافت ایمپلنت دندان یک فرایند چالش برانگیز است. در ادامه به دلایل حساس بودن این فرایند می پردازیم.

بطور کلی، بیماران کلیوی به بیماری لثه مبتلا هستند که می تواند به ایمپلنت های دندانی نیز آسیب برساند، به همان شکلی که به دندان های طبیعی آسیب می رساند. بیماری لثه می تواند به تحلیل لثه و عدم استحکام کافی ایمپلنت های دندانی منجر شود.

همچنین، بیماران کلیوی ممکن است به دلیل مشکلات در پردازش داروهایی که معمولاً در همراهی با جراحی ایمپلنت دندان به آنها تجویز می شود، از جمله آنتی بیوتیک ها و داروهای ضد التهابی، دچار مشکل شوند.

احتمال تحلیل استخوان فک در بیماران کلیوی بسیار بالا است و این امر می تواند جوش خوردن کامل پایه ایمپلنت به فک را مختل کند. بر اساس یافته های سایت sciencedirect.com، شکست ایمپلنت در مراحل اولیه به دلیل کمبود یا عدم وجود استئواینتگراسیون رخ می دهد.

ریسک بالای عفونت و خونریزی در بیماران کلیوی، جراحی کاشت ایمپلنت را حساس تر از قبل می سازد. عفونت پیراایمپلانتیت (ایجاد التهاب در بافت های نرم و سخت اطراف ایمپلنت) یکی از دلایل اصلی عدم موفقیت بلندمدت ایمپلنت است.

همچنین، داروهای ویژه ای که برای کنترل وضعیت بیماران کلیوی تجویز می شود، می تواند احتمال رد کامل ایمپلنت را افزایش دهد. علاوه بر این، سیستم ایمنی ضعیف بیماران کلیوی می تواند باعث واکنش های حساسیتی در برابر پایه ایمپلنت شود.

کیفیت ایمپلنت دندان اسنو

اقدامات لازم قبل از انجام ایمپلنت برای بیماران کلیوی

عمل جراحی ایمپلنت دندان در افراد مبتلا به بیماری کلیوی، به ویژه در مواردی که بیماری کلیوی مزمن نیز دارند، به دلیل عوارض جانبی و تظاهرات بالینی پیچیده درمان (از جمله نیاز به دیالیز) بسیار پیچیده است. علاوه بر این، این جراحی ممکن است تأثیراتی روی بیمار داشته باشد. بنابراین، پیش از انجام این جراحی، دندانپزشکان باید برنامه ریزی دقیق و جامعی برای این بیماران داشته باشند. ارزیابی وضعیت عمومی بیمار قبل از جراحی ایمپلنت: ارزیابی دقیق وضعیت عمومی و دهان و دندان بیمار برای دندانپزشکان ضروری است. در این ارزیابی، مشاوره با نفرولوژیست برای جمع آوری اطلاعات مربوط به بیماری کلیوی، علل، ویژگی های بالینی، عوامل خطر، درمان فعلی و قبلی، دفع یا متابولیسم دارو و بهترین زمان برای جراحی ایمپلنت ضروری است. بررسی سیستمیک نیز باید شامل بررسی سابقه بیماری قلبی عروقی و دیابت، وضعیت ایمنی یا عفونت، کم خونی، درگیری استخوان و هموستاز غیر طبیعی باشد. پس از انجام این ارزیابی، درمان ایمپلنت توصیه شده برای بیمار باید با نفرولوژیست مشاوره گردد. آزمایش خون: به منظور ارزیابی متناسب بیمار، ضروری است که آزمایش خون انجام شود. آزمایش تشخیصی رایج قبل از انجام عمل در بیماران که مبتلا به مشکلات کلیوی هستند، شامل اندازه‌گیری سطوح نمک (Na+ )، پتاسیم (K+)، کلسیم (Ca2+)، منیزیم (Mg2+)، کلرید (Cl-)، یوره خون، کراتینین و بی‌کربنات می‌شود. بررسی کامل خون، میزان و شدت کم خونی و یا کاهش تعداد ترومبوسیت ها را مشخص می کند. همچنین زمان لابه‌لایی باید اندازه‌گیری شود؛ زیرا زمان لابه‌لایی باید در محدوده طبیعی قرار بگیرد و زمان لابه‌لایی بیش از ۱۰ تا ۱۵ دقیقه ممکن است با خطرات خونریزی ارتباط داشته باشد. در صورتی که نتایج آزمایش نرمال نباشد، باید بیمار به متخصص نفرولوژی ارجاع داده شود تا وضعیت بیمار را مدیریت کند. اگر تعداد پلاکت ها کمتر از ۱۵۰ هزار در میلی‌متر مکعب باشد، لازم است تزریق پلاکت در نظر گرفته شود.   ارزیابی استخوان باقیمانده: ارزشیابی باقیمانده استخوان برای توفیقی ایمپلنت دندان در بیماران با بیماری کلیوی بسیار ضروری است. در بسیاری از موارد، استفاده از تصویربرداری کامپیوتری با پرتو مخروطی (CBCT) برای ایجاد تصویر سه بعدی از استخوان باقیمانده و به حداقل رساندن دوز تشعشع لازم است، مگر اینکه نیازهای تشخیصی با استفاده از تصویربرداری پانورامیک و معاینه بالینی برطرف شود. معاینه بالینی، مقدار استخوان باقیمانده را ارزیابی می‌کند و درک بهتری از ساختارهای آناتومیک دهانی در هر منطقه خاص را ارائه می‌دهد.   از بین بردن عفونت های دهانی: اخطار بیشتر برای عفونت در بیماران کلیوی، به خصوص افرادی که همودیالیز می‌بینند، وجود دارد. همچنین، بهداشت دهان با موفقیت ایمپلنت‌های دندانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بنابراین، حذف بیوفیلم پلاک و پوسیدگی دندان قبل از درمان ایمپلنت ضروری است. درمان پریودنتال قبل از جراحی ایمپلنت نیز به منظور جلوگیری از بیماری‌های پری ایمپلنت لازم است. همچنین، بیمارانی که همودیالیز می‌بینند و دارای ایمپلنت دندانی هستند، باید در یک برنامه منظم نگهداری پریودنتال شرکت کنند تا از بیماری‌های پری ایمپلنت جلوگیری شود. برنامه ریزی برای جراحی ایمپلنت: برای طراحی طرح جراحی، باید به دقت و با توجه به وضعیت استخوان باقیمانده بیمار عمل کنیم. برنامه کامل برای مواجهه با موارد پزشکی پیچیده برای بیماران دیالیز بسیار اهمیت دارد. همچنین برای بیمارانی که چندین دندان را از دست داده اند و شرایط پیچیده دارند، استفاده از جراحی بدون فلپ با هدایت کامپیوتری توصیه می شود. این روش به دلایل مختلف بهتر است، از جمله اینکه زمان عمل را کوتاه می کند، خطر خونریزی را کاهش می دهد و احتمال ناراحتی پس از جراحی را به حداقل می رساند. در مورد بیماران دیالیزی، بهتر است عمل ایمپلنت در روز اول پس از همودیالیز انجام شود، زیرا در این زمان سموم از بین می روند، حجم داخل عروقی بیشتر است و سیستم هپارین در وضعیت ایده آل قرار دارد. پروفیلاکسی آنتی بیوتیکی: مصرف آنتی بیوتیک قبل از جراحی، بخصوص در بیماران کلیوی که دیالیز می‌شوند، به دلیل ضعف سیستم ایمنی آنها در برابر عفونت‌ها، توصیه می‌شود. انجمن قلب آمریکا نیز برای بیماران با خطر بالای عفونت، استفاده از آنتی بیوتیک‌های پیشگیرانه قبل از اقدامات تهاجمی دندانپزشکی را توصیه می‌کند. بسیاری از داروها از طریق کلیه دفع می‌شوند و بنابراین کاهش عملکرد کلیه ممکن است توزیع، متابولیسم، سرعت حذف و فراهمی زیستی بسیاری از داروها را تغییر دهد. حتی برای داروهای متابولیزه شده توسط کبد، نارسایی کلیه می‌تواند خطر سمیت را افزایش دهد. بنابراین، تا جایی که امکان دارد، دندانپزشکان باید فاصله بین دوزهای دارو‌ها را در بیمارانی که عملکرد کلیه‌شان کاهش یافته است، بر اساس میزان اختلال دفع، طولانی کنند و از تجمع بیش از حد داروها در بدن این بیماران جلوگیری کنند. انتخاب آنتی بیوتیک و تنظیم دوز باید بر اساس نظرات نفرولوژیست بیمار قبل از جراحی ایمپلنت صورت بگیرد تا عوارض جانبی ناشی از بیماری کلیوی کاهش یابد.
عوارض ایمپلنت دندان اسنو

اقدامات لازم بعد از جراحی ایمپلنت برای بیماران کلیوی

بیماران باید دستورالعمل های کامل پس از جراحی ایمپلنت را از دندانپزشک خود دریافت کنند. آنها باید از استعمال دخانیات، شستشوی دهان و فعالیت های شدید در مدت ۲۴ ساعت اجتناب کنند و رژیم غذایی نرم را به مدت حداقل ۲۴ ساعت اول رعایت کنند. بیماران باید دستور داروها را طبق توصیه های دندانپزشک مصرف کنند و به مدت یک هفته از دهانشویه آنتی باکتریال استفاده کنند. در صورت بروز موارد اورژانسی، بیماران باید اطلاعات تماس اورژانسی را از دندانپزشک خود دریافت کنند.

درمان آنتی بیوتیکی پس از جراحی ایمپلنت به دلیل کاهش خطر عفونت، به ویژه برای بیماران کلیوی، توصیه می شود. نوع و دوز آنتی بیوتیک باید توسط نفرولوژیست تعیین شود و در صورت استفاده از آموکسی سیلین، تنظیم دوز ضروری است.

بیماران بعد از جراحی ایمپلنت باید از مسکن ها استفاده کنند تا درد را کنترل کنند. پاراستامول (استامینوفن) به عنوان روش رایج برای کنترل درد بیماران کلیوی استفاده می شود.

سوالات متداول

۱.آیا انجام ایمپلنت در بیماران کلیوی توصیه می شود؟

در صورتی که به کنترل بیماری کلیه پرداخت شود و همچنین دندانپزشک و نفرولوژیست ارزیابی‌های لازم را قبل، در حین و پس از عمل جراحی ایمپلنت انجام دهند و تدابیر مورد نیاز را در نظر بگیرند، این گروه از بیماران همچنان می توانند برای دریافت ایمپلنت اقدام کنند.

 

۲. آیا کاشت دندان در بیماران کلیوی محکوم به شکست است؟

اگرچه خطر شکست ایمپلنت در بیماران کلیوی بیشتر از افراد سالم است، اما با رعایت اقدامات احتیاطی لازم می‌توان به طور قابل توجهی احتمال موفقیت در کاشت دندان در این افراد را افزایش داد.

۳. ریسک فاکتورهای شکست ایمپلنت دندان در بیماران کلیوی چیست؟

سیگار می‌تواند باعث افزایش خطر شکست زودرس ایمپلنت دندان شود. بنابراین، بیماران کلیوی با ایمپلنت دندانی باید از سیگار کشیدن خودداری کنند. همچنین، عوامل دیگری مانند سابقه پریودنتیت، بهداشت نامناسب دهان، بیماری‌های سیستمیک، نقص بافت نرم و سابقه شکست ایمپلنت دندان نیز خطراتی هستند که ممکن است باعث پری ایمپلنتیت شوند. برای افراد کلیوی که دچار دیالیز هستند، لازم است حفره دهان (شامل زبان، دندانها، مجاری غدد بزاقی ماژور و مینور، لثه ها و بخشی از استخوان های فک) به طور دقیق و مکرر برای شناسایی و درمان سریع مشکلات احتمالی ایمپلنت دندان و سایر مشکلات دهانی بررسی شود.

سخن نهایی

یکی از چالش‌های جهانی بهداشت عمومی بیماری مزمن کلیه است که باعث تهدید سلامت انسان و تأثیر بر عملکرد سیستم‌های بدنی مختلف می‌شود. حالت سلامت دهان و دندان در بیماران کلیوی اغلب با پیشرفت بیماری تحت تأثیر قرار می‌گیرد. بهترین روش برای جایگزینی دندان‌های از دست رفته، استفاده از ایمپلنت‌های دندانی است.

محققان برخی از پیشنهادات خود را در مورد استفاده از ایمپلنت‌های دندانی و دیگر جراحی‌های پریودنتال استخوانی در بیماران کلیوی ارائه داده‌اند که باید با دقت و ارزیابی دقیق بررسی شوند. زیرا این بیماری می‌تواند تأثیری بر روند بهبودی و اتصال استخوان فک به پایه ایمپلنت داشته باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *